Λειτουργία στον Ι.Ν. των Παμμεγίστων Ταξιαρχών της Γουριάς
Την Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011 το απόγευμα – μετά την επιμελή ανακαίνισή της - επαναλειτούργησε η Ιερά Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Γουριάς. Έγινε Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας χοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμά. Πολλά χρόνια, από τότε που πιτσιρίκος πήγαινα στον παλαιό Ι.Ν. της Παναγίας στο Αιτωλικό, είχα να βρεθώ και να ζήσω σε ένα τόσο εκκλησιαστικό κατανυκτικό περιβάλλον. Χαμηλός φωτισμός, κεριά σ’ ένα μοναδικό μανουάλι , πρόσωπα αγίων σκαμμένα, άυλα και ακαθόριστα που βγαίνουν από τη σάρκα του μικρού παμπάλαιου ναού, κεφάλια σκυφτά, ψαλμοί που έβγαιναν από την καρδιά όλων των πιστών, η βαθιά ζεστή φωνή του πατέρα Κοσμά… δεν άφηναν κανένα περιθώριο να ξεστρατίσει η σκέψη έξω απ’τα «φτερά» των Παμμεγίστων Ταξιαρχών…. Μια λειτουργία – δέηση αγάπης και ευφροσύνης που σε πλησίαζε στο Δημιουργό…
Μετά τον Εσπερινό έγινε σύντομη ενημέρωση για τον ιερό ναό και το ιστορικό της ανακαίνισής του από τον ομ. Καθηγητή της Βυζαντινής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Αθαν. Παλιούρα αμέσως μετά τιμήθηκαν για την καθοριστική βοήθειά τους στην ανακαίνιση της μονής οι κ. Παναγιώτης Ι. Κοντός, Χρήστος Κατσιμπίνης ( ο οποίος συνέταξε τη μελέτη ανακαίνισης) και ο Αθαν. Παλιούρας. Ακολούθησαν στο προαύλιο της μονής παραδοσιακοί χοροί από το χορευτικό της Γουριάς με επικεφαλής το δάσκαλό του Ι. Χριστοδούλου.
Στη σύντομη ενημέρωσή του ο κ. Παλιούρας μεταξύ των άλλων είπε: «Στην τελευταία δεκαετία του 20ου αιώνα σε κάποια συνεδρίαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συνεδρίου στο Υ.ΠΟ. εμφανίστηκε ο καθηγητής και αρχαίος φίλος μου Παναγιώτης Κοντός κρατώντας ένα χαρτί στα χέρια του. Ήταν μια αίτηση προς τις αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού όπου ζητούσε την άδεια εκπόνησης μελέτης και στη συνέχεια την αναστήλωση της αποξεχασμένης Μονής των Ταξιαρχών, που βρίσκεται κοντά στον τόπο καταγωγής του, τη Γουριά…. έτσι άρχισε τότε μια διαρκής επικοινωνία με τον ακούραστο και επίμονο αναζητητή, τον Παναγιώτη Κοντό… Αλλά όχι μόνο το κτίριο. Συντηρήθηκαν ως ένα βαθμό και οι τοιχογραφίες του. Το αρχαιότερο στρώμα που είναι του 16ου αιώνα και το νεώτερο που πιθανότατα είναι του 1762… Αναμένει να δοθεί πλέον στη λειτουργική χρήση και στην επισκεψιμότητα. Αυτό γίνεται σήμερα με την παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη μας, όσων υπηρεσιακών παραγόντων συνέβαλαν στην αναστήλωση και των φιλακόλουθων συμπολιτών μας….
Παρ’ όλο που το μοναστήρι με τον επάρατο νόμο της Βαυαροκρατίας διαλύθηκε το 1834 εν τούτοις εις πείσμα των κρατούντων που έγινε αιτία να διαλυθούν ιστορικά μοναστήρια και στην Αιτωλία και την Ακαρνανία, να εξαφανιστούν οι πλούσιες βιβλιοθήκες και τα χειρόγραφα να βρεθούν αργότερα στις βιβλιοθήκες της Δυτικής Ευρώπης, να συρρικνωθεί ο μοναχισμός, να περιορισθούν οι πανηγύρεις και να χαθούν πολύτιμες και θαυματουργές εικόνες και ιερά εκκλησιαστικά κειμήλια, παρόλα αυτά για εκατό ακόμη χρόνια εξακολουθούσε να παρουσιάζει ζωή και δράση. Μέχρι το 1930 το μοναστήρι βρίσκονταν σε λειτουργία. Θέλω να μνημονεύσουμε καθώς τον γνωρίζουμε από τα αρχειακά κείμενα και την προφορική μαρτυρία, τον τελευταίο μοναχό που υπηρέτησε το μοναστήρι των Ταξιαρχών. Είναι ο Ζακύνθιος Χαραλάμπης Κλάδης, ο οποίος εκοιμήθη το 1930.».
Φανερά συγκινημένος ήταν ο κ. Π. Κοντός για την τιμή που του έγινε. Είναι σαφές και στην αναφορά του κ. Παλιούρα, ότι το έργο της αναστήλωσης και της συντήρησης ξεκίνησε και υποστηρίχθηκε από εκείνον προσωπικά. Αναφέρθηκε στα παιδικά του χρόνια και τις αναμνήσεις γύρω από το εκκλησάκι των Ταξιαρχών και το μεγάλο ενδιαφέρον για την συντήρηση και την σωτηρία της Μονής που έδειχνε ο αείμνηστος πατέρας του Ι. Κοντός καθηγητή Φιλολογίας και πρόεδρος της κοινότητας Γουριάς. « Ήταν μια υπόσχεση, είπε συγκινημένος ο κ. Π. Κοντός, στον πατέρα μου». Μια υπόσχεση που υλοποιήθηκε με τον καλύτερο τρόπο.
Σ. Κοτσάφτης
