Με αφορμή το πανηγύρι της Γουριάς (Φώτο)
Ειλικρινά προβληματίστηκα πολύ για τούτο το άρθρο, για το «πανηγύρι της Γουριάς». Δεν είναι η περιγραφή ενός πανηγυριού ή μιας εκδήλωσης μοναδικός στόχος ενός άρθρου, αλλά είναι κι αυτά που κρύβονται πίσω από τη βιτρίνα. Κι αυτά είναι τα πλέον δύσκολα, όχι στην περιγραφή τους, αλλά στο να τα αποδώσεις έτσι ώστε να καταλάβει ο αναγνώστης την πραγματικότητα και ταυτόχρονα να μην παρεξηγηθείς.
Έγραψα και πέρσι τον Σεπτέμβρη για την ανάπτυξη του τοπικού πολιτισμού, για τα προβλήματα που υπάρχουν και τον κίνδυνο που διατρέχει να μπασταρδέψει από τις ενέσεις … κορτιζόνης που δέχεται κυρίως από αγνωσία και για λόγους ευκολίας (ψεκάζουμε, σκουπίζουμε, κονομάμε, τελειώσαμε) από τους ίδιους τους δικούς του φορείς (που υποτίθεται ότι τον υπηρετούν και τον υπερασπίζονται). Μάλλον και ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν θέλησε να τα καταλάβει κανείς και γι αυτό ΔΕΝ είμαι ευτυχής. Από τότε ως σήμερα – μέσα σε ένα χρόνο - τα πράγματα άλλαξαν κατακόρυφα: βουλιάξαμε σε κάθε λογής φτώχια. Βουλιάξαμε σ’ ένα ατελείωτο βάλτο που εμείς οι ίδιοι δημιουργήσαμε με την ανεκτικότητά μας στα Πολιτιστικά και Πολιτικά δρώμενα.
Δεν είναι και τόσο άσχετη η δεινή οικονομική θέση και η εν γένει κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η χώρα μας, με κείνα που… κομμάτι – κομμάτι εδώ και χρόνια αφήνονται να συμβαίνουν στον πολιτισμό της.
Η «πολιτιστική κορτιζόνη» που εισήχθη από το εξωτερικό … νόμιμα, με στόχο την… παγκοσμιοποίηση και δευτερεύοντος την «επίδειξη» και το κέρδος - πλαδάρεψε και ξεχείλωσε τον ελληνικό πολιτισμό αλλά και τους έλληνες πολίτες . ΕΥΚΟΛΑ η τοπική παράδοση, ο τοπικός πολιτισμός … διαβρώθηκε και εκπολιτίστηκε !
Αλλοιώθηκαν έως και άλλαξαν τα έθιμα, τα ήθη, η… γλώσσα, τα ακούσματα, η νοοτροπία, οι συμπεριφορές…. Χάος!
Ο εκπολιτισμός αυτός φαίνεται, έως και βγάζει μάτια ιδιαίτερα στις μικρές κοινωνίες. Και το πλέον σημαντικό και επικίνδυνο : ο εκπολιτισμός φτάνει βαθιά ως τις ρίζες και βαθύτερα στα ριζώματα της οικογένειας…
Χυλοποίησαν την ελληνική οικογένεια, διέλυσαν τον συνεκτικό ιστό της κοινωνίας και σε πλήρη καταστολή και αποχαύνωση οδήγησαν τη χώρα στην παρακμή.
Αν η παράδοση, ο πολιτισμός, σε κάθε τοπική κοινωνία κρατούσαν καλά, η διάβρωση του πολίτη και της κοινωνίας δεν θα ήταν ούτε εύκολη ούτε και γενικά κατορθωτή.
Το πανηγύρι της Γουριάς, που είναι μια από τις διάφορες εκδηλώσεις της τοπικής κοινωνίας, είχε τις απέξω επιδράσεις και τις παλινωδίες του. Φέτος ως την τελευταία στιγμή δεν ήταν γνωστό αν θα γίνει, πως θα εκφραστεί και πως θα εξελιχθεί. Θα μου πείτε : και καλά, έχει αυτό: το πανηγύρι ενός μικρού χωριού σχέση με τα παραπάνω;
Ναι, είναι καθρέφτης της σύγχυσης , του πολιτιστικού αλαλούμ και εν συνεχεία της πολιτικής διάρροιας που επικρατεί στις τοπικές κοινωνίες.
Είναι η πολιτιστική νοοτροπία και η συμπεριφορά που είναι άρρηκτα δεμένες με όλα αυτά που σήμερα συμβαίνουν: οικονομικά και κοινωνικά.
Το πανη-γύρι είναι υπόθεση ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας, γίνεται για να ενισχυθεί ο συνδετικός ιστός της, όλοι μπαίνουν σε ένα γυροβόλι κρατώντας το χέρι ο ένας του αλλουνού. Όλοι συμμετέχουν, ο καθένας με τον τρόπο του και όπως μπορεί. Τηρείται ο ΛΟΓΟΣ του πολιτισμού, ο συλλογικός «λόγος» της τοπικής κοινωνίας. Τηρούνται τα έθιμα, η παράδοση. Η ατομικότητα εξανεμίζεται. Εκφράζεται η αγάπη, η συγκρότηση της τοπικής κοινωνίας , η αλληλεγγύη , η ανθρωπιά, η συναδελφοσύνη και φυσικά η ΙΣΧΥΣ της.…. Κι αυτή η έκφραση έχει – και πρέπει να έχει - την πρακτική και την εφαρμογή της σε κάθε πολιτικό επίπεδο. … Σ. Κοτσάφτης
